Het verhaal
Waarom Laatste Huis bestaat
Mensen kopen niet zomaar een urn. Ze kopen een plek voor wie ze missen. Dit is hoe het begon.
Het begin
Het begon bij mijn oma
Toen mijn grootmoeder stierf, kregen we een urn mee die niemand een plaats wilde geven. Ze verdween in een kast. Dat voelde verkeerd — alsof het afscheid mee werd weggeborgen. Als architect bleef die gedachte hangen.
De zoektocht
Een object dat mag blijven staan
Ik zocht een urn die ik wél zou tonen. Niet verstopt, maar zichtbaar — een object met de rust van goed meubilair. Ik vond het niet, dus begon ik te schetsen.
Het prototype
Het eerste stuk hout
Het eerste prototype was massief walnoot, met de hand bewerkt in het atelier. Gesloten, ingetogen, met verhoudingen die kloppen vanuit elke hoek. Het stond op mijn eigen dressoir voor ik wist dat het een merk zou worden.
Het atelier
Handgemaakt in België
Elke urn wordt op bestelling gemaakt van massief hout en afgewerkt met natuurlijke olie. Gravures en glas-in-lood zetten we met de hand. Geen twee stukken zijn identiek — net als de mensen die ze dragen.